Dzik Kalidoński

W Etolii panował Olineus z żoną Alteą. Ogarnęło ich szczególne szczęście, gdy królowa powiła syna Meleagera. Jednak siódmego dnia po narodzinach chłopca, Eltea miała niezwykły sen. Wydało się jej, że do izby weszły trzy Mojry boginie przeznaczenia i ustały przy ognisku. Kloto dała Meleagremu dzielność, Lachezis siłę nadludzką, a Tropos rzekła, że będzie niezwykle odporny na wszystkie obrażenia i będzie żył tak długu, dopóki głownia w owym ognisku nie spali się do końca. Wtedy właśnie żona króla przebudziła się. Chwyciwszy ową głownie, zgasiła ją i wsadziła ją do okutej skrzyni. Czas płynął. Meleager, podrósł rodzicom na pociechę. Po niezwykle obfitych żniwach król Olineus składał dziękczynne ofiary. Co moment pod ostrzem noża ofiarnego padały kozły, przeznaczone na ofiarę. Oddano wszystkim bóstwom po kolei cześć i chwałę, zapomnieli jednak o Artemidzie. Ta rozgniewawszy się wpędziła na włości królewskie, dzika pokaźnych rozmiarów, który niszczył plony, zabijał ludzi. Nawet budowle zmieniał w gruzy. Królewski syn, był wtenczas w kwiecie wieku. Chciał dostać zaszczyty na równi z wybawieniem ojczyzny. Młodzian rozesłał posłańców po całej Grecji zaproszeniem na wielki polowanie. Ze wszystkich kierunków przybywali herosi: Tezeusz, pogromca Minotaura wraz z Pejritoosem, Peleus ojciec Achillesa i wielu, wielu innych. Gdy poczyniono niezbędne przygotowania zjawił się nieoczekiwany gość. Atalanta ubrana w męską zbroję. Uzbrojona po zęby. Była ona królewską córką, ale ojciec pragnął tylko synów. Więc małą córeczkę wyrzucił w niedostępne góry by umarła. Tam jednak niedźwiedzica wykarmiła ją własną piersią. W barłogu zwierzęcym znaleźli ją łowcy, którzy zgładzili jej zwierzęcą matkę. Po jakimś czasie jeden z jej opiekunów zaczął się do niej zalecać, ale on uciekła i postanowiła na zawsze zostać panną. Królewskiemu synowi natomiast Atalanta przewróciła w głowie. Nazajutrz o brzasku poszli na polowanie. Była wtedy ostra zima łatwo więc było znaleźć ślady zwierza. Cały las kaledoński otoczono żołnierzami. Zaczęto krzyczeć, bić w miedziane bębny, aby wypłoszyć ofiarę. Nic jednak takiego nie stało. Wieczór już był więc odłożono łowy na jutro. A to co upolowano dawano na rożen, psy dostały co większe kości. Gdy pierwszy promyk słońca poświecił na ziemię usłyszano hałasy. Powstały więc myśliwi, wzięli broń i stanęli na czatach. I usłyszano potężny trzask łamanych drzew. W końcu przedarł się przez knieje. Wyglądał przerażająco. Kły posiadał wielkości szabli, a śnieg miażdżył potężnymi krokami, jakby zmiatał z powierzchni ziemi zastępy żołnierzy. Był wielki jak góra, miał straszne czerwone ślepia. Atalanta strzeliła odyńcowi w oko. Dzik rozzłoszczony skoczył w miejsce skąd wyszła strzałą, ale zaraz został zasypany gradem oszczepu. Wtedy rzuciły się na niego psy. Potwór bronił się rozpaczliwie, ale przecież słabł z utraty coraz większej ilości krwi. Ostatni cios zadał Meleager. Trafił w samo serce. On został zwycięzcą i jemu należała się skóra dzika. Lecz ten zaślepiony miłością do córki królewskiej, oddał jej łeb dzika jako wynagrodzenia za pierwszą strzałę. Do ofiarodawcy przypadli wujowie. Bracia Alteii z wyrzutami i pogróżkami. W wyniku kłótni, wywiązała się bitwa, w której wujowie padli martwi. Królowej niezwłocznie doniesiono o tragedii. Wysłuchała opowieści spokojnie, następnie wstała a otwarłszy skrzynię wzięła głownie przeznaczenia i rzuciła w płomienie. W tejże chwili Meleager począł się słaniać i zaczęło strasznie palić go we wnętrznościach. Osunął się na ziemię poodmykawszy oczy. Umarł.

Użytkownik	wojtas12
	Dodano: 2007-07-12 nie wiem czy mi sie to śniło ale tego dzika zabił Herakles

Redaktor	Lilla Weneda
	Dodano: 2007-12-16 Ciekawy artykuł. Mit o dziku kalidońskim nie należy do grupy sławnych opowieści, jest mniej znany. Dostrzegłam jednak trzy małe błędy: ojciec Meleagera miał na imię Ojneus; w tzrecim zdaniu powinno być imię Altea a nie Eltea; ostatnia Mojra zaś miała na imię nie Tropos lecz Atropos. Poza tym artykuł świetnie napisany. Bardzo fajnie się go czyta.

Redaktor	Lilla Weneda
	Dodano: 2007-12-16 Acha jeszcze jedno. Odnosząc się do wcześniejszych komentarzy muszę stwierdzić, że ten dzik nie miał nic wspólnego z Heraklesem. Sławny heros miał za zadanie złapać dzika z Erymentu a nie dzika z Kalydonu. Herakles nawet nie był na łowach kalidońskich.

Użytkownik	Achill
	Dodano: 2008-02-20 I kolejny mit, który znam na pamięć :) Jednak warto było przeczytać. Ta Atalanta była niezwykła. Od Mojr zależało życie każdego człowieka, jednak ja nie wierzę w takie bajki i wierzę w jednego Boga i pewnie nie jestem sama z zacnym gronie użytkowników Histuriona :)

Użytkownik

Quiris

Dodano: 2008-02-21 Extra.Ogromny dzik, jakiego Artemida wysłała na ziemie króla Kalidonu, Ojneusa (w Etolii), który nie złożył należnej jej ofiary. Polowanie na dzika, wyrządzającego olbrzymie szkody, urządził Meleager. Zaprosił na nie wszystkich znanych bohaterów - brali w nim udział m. in.: Atalanta Dioskurowie Jazon Laertes Pejritoos Peleus Telamon Tezeusz Ifikles Ostatecznie dzik padł łupem Meleagera, aczkolwiek pierwsza strzała, która go dosięgła, wyszła z łuku Atalanty, za co wyróżnił ją później Meleager, co stało się powodem jego konfliktu z rodziną. Intrygujące xD