Mity, rytuały i polityka Inków

Inkowie stworzyli swe imperium w bardzo krótkim czasie, zaledwie około stulecia; co więcej, w odróżnieniu od innych, znanych w dziejach powszechnych budowniczych imperiów, nie dysponowali istotną przewagą technologiczno-militarną nad podbijanymi czy też podporządkowanymi drogą pokojową ludami. Źródło ich sukcesu tkwiło w zręcznej polityce, wspartej skuteczną propagandą, której jądro stanowiła imperialna doktryna religijna - piszą w swojej książce znawcy kultury i archeologii andyjskiej profesorowie Jan Szemiński i Mariusz Ziółkowski.

Książka ma pokazać mitologię i rytuały ludu, który zbudował swe potężne państwo w środkowych Andach.

"Traktujemy mity i rytuały jako ideologię państwową, która służyła Inkom jako legitymizacja ich władzy, zarówno w stosunku do własnej grupy, jak i w stosunku do ludów, które podbijali" - mówi prof. Mariusz Ziółkowski.

"Inkowie i ich imperium zajmują szczególne miejsce w masowej wyobraźni, kojarzone z takimi słowami kluczami, jak: egzotyka, tajemnica, a przede wszystkim bajeczne bogactwo. W jakimś stopniu przecież wszyscy jesteśmy dziedzicami konkwistadorów i każda wzmianka o możliwym śladzie prowadzącym do ukrytego w dżungli, pełnego skarbów Eldorada czy Wielkiego Paititi, wywołuje w nas dreszcz emocji" - piszą autorzy. Zaznaczają jednak, że na równi z materialnymi pozostałościami po imperium Inków fascynują ich osiągnięcia intelektualne tego ludu.

Książka została podzielona na 13 rozdziałów: Stworzenie i Stwórca, czyli kosmologia; T'unapa i wira quchowie wędrownicy; Świat czyli kosmologia; Kay Pacha, czyli Ten Świat; Parya Qaqa i jego działa, czyli mit i historia widziane z prowincji; Człowiek, czyli o sensie życia i śmierci; Stworzenie Inków i dzieje Świata; Inka Król i Quya Królowa czyli jak zostać ubóstwionym; Święta wojna; Rytualne życie imperium; Znaki czasu; Brodacze i ich "mówiące chusty" czyli mit, rytuał i historia w podboju oraz Schrystianizowana mitologia inkaska.

Ciekawostką jest dołączony słownik terminów w języku keczua, które występują w książce. Jak wyjaśniają autorzy książki, Inkowie w XVI wieku porozumiewali się między sobą co najmniej trzema różnymi językami.

"Językiem wspólnym dla całej grupy był dialekt keczua używany w Cuzco, od podboju hiszpańskiego zapisywany alfabetem łacińskim według pisowni hiszpańskiej. Z czasem pojawiły się rozmaite ortografie, lepiej bądź gorzej odzwierciedlające fonemy języka" - piszą autorzy.

Według prof. Ziółkowskiego, prof. Szemiński jest znakomitym specjalistą w zakresie języka keczua. "To jeden z nielicznych na świecie badaczy, który potrafi powiedzieć wiele o języku, którym porozumiewali się Inkowie w XV i XVI wieku. Pisząc tę książkę korzystaliśmy ze źródeł oryginalnych. Znakomita część, to wyniki naszych własnych prac" - wyjaśnia ich współautor.

Książka jest bogato zdobiona rysunkami z kronik i fotografiami przedstawiającymi materialne pozostałości państwa Inków.

Jan Szemiński jest profesorem Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie. Prowadzi badania nad dziejami Inków od VI do XVIII wieku. Jest autorem m.in. "De las vidas del Inka Manqu Qhapaq i Wira Quchan y sus obras.

Mariusz Ziółkowski jest profesorem archeologii Ameryk w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Specjalizuje się w etnohistorii i archeologii państwa Inków. W Andach prowadzi badania od 28 lat.

Użytkownik	Tutanchamonet
	Dodano: 2007-08-12 To może być naprawdę ciekawe,tym bardziej,że na lekcjach historii omija się temat cywilizacji Ameryki Środkowej. Niektórzy omawiają ten temat,ale zawsze pobieżnie. Mam nadzieję,że nie będzie się ich tak lekceważyć. Polecam każdemu miłośnikowi Inków, Azteków, Majów lub Tolteków.

Gość	mariposa
	Dodano: 2010-02-05 Bardzo lubię uczyć się o indianach ich legendach i zwyczajach, ale w szkole tego nie ma jedyne co mogę zrobić to czytać na internecie. Bardzo chciałabym pojechać do ameryki południowej a może nawet nauczyć sie keczua. ładny tekst trochę ogólny, ale ciekawy napisz coś więcej jeśli możesz.