Upadek Cesarstwa Rzymskiego

Dramatyczna historia upadku cesarstwa rzymskiego oparta na najnowszych badaniach historycznych.

Dlaczego imperium rzymskie upadło? Od czasów Zmierzchu Cesarstwa Rzymskiego Edwarda Gibbona odpowiedzi na to pytanie pojawiało się wiele. W 1984 pewien niemiecki uczony obliczył, że wskazano ponad dwieście przyczyn: od impotencji spowodowanej przez systematyczne zatruwanie ołowiem do rabunkowej gospodarki leśnej, od nadmiernie rozrośniętej biurokracji do zamiłowania do zbyt gorących kąpieli, od emancypacji kobiet po podagrę. Nic dziwnego, że wielu historyków znużonych nie kończącymi się kontrowersjami przychyla się do lansowanej w ostatnich dziesięcioleciach przeciwnej teorii: upadku właściwie nie było. Rzymska Europa nie legła w gruzach, lecz uległa ewolucyjnemu przekształceniu.
Według Petera Heathera rzymski kolos w IV wieku był potężny jak dawniej i bynajmniej nie chwiał się na glinianych nogach. Co więc było przyczyną upadku? Autor, posługując się barwnym językiem, wskazuje głównych podejrzanych. Czyni to na podstawie najnowszych badań archeologicznych i wnikliwej interpretacji źródeł historycznych. Prawdziwym katalizatorem upadku cesarstwa zachodniego było jedno brzemienne w skutki wydarzenie
z 376 roku: nagłe pojawienie się nowego, budzącego grozę ludu – Hunów. To pod ich naporem barbarzyńscy sąsiedzi imperium – Goci, Wandalowie, Frankowie, Alanowie – przez następne sześćdziesiąt lat szukali schronienia na ziemiach cesarstwa. Rezultatem było powstanie w Galii, Hiszpanii, Afryce, Italii barbarzyńskich królestw – zalążka przyszłej Europy – których Rzymianie nie potrafili ich zmusić do uległości. W 476 roku ostatni cesarz Romulus Augustulus został po cichu „odesłany na emeryturę” przez germańskiego wodza Odoakera
i był to koniec imperium założonego –ironia losu! – przez jego mitycznego imiennika.

Użytkownik

Mariusz 1

Dodano: 2008-01-23 Autor nie odkrywa niczego nowego, lecz powiela stare tezy. Miałem pozycję w reku, obejrzałem i odłożyłem dochodzac do wniosku, że bez sensu jest kupowanie czegoś, co nie wniesie do mojej wiedzy niczego nowego, poda to tylko w innej, nie wiem, czy lepszej, formie. Oczywiście nie wyklucza, mało tego pewien jestem, że znalazłbym w ksiażce jakieś nowe szczególiki, ale ileż jest szczegółów w historii.

Użytkownik	Mariusz 1
	Dodano: 2008-01-23 Zapomniałem dodać. Polecam do przejrzenia pracę Edwarda Gibbona. "Upadek Cesarstwa Rzymskiego na Zachodzie". Mimo, że Gibbon pisał dawno temu, żył w latach 1737 - 1794, jego praca niewiele się zdezaktualizowała.

Użytkownik	Sebastianos
	Dodano: 2008-05-19 Moim zdaniem również poza aspektami politycznymi i społecznymi ważne są zmiany w samej kulturze świata antycznego o czym można przeczytać w książce Josepha Vogta "Upadek Rzymu"

Publicysta

melkart

Dodano: 2011-01-01 Mnie ta pozycja znowu odpowiada oczywiście ma kilka niedociągnięć, ale ogólnie rzecz biorąc jest dobra. Mni zachwycił krótki tekst Davisa o upadku Rzymu. Jeśli pozwolicie zacytuję. Upadek cesarstwa rzymskiego (Norman Davies, Europa, str. 247-248). "Nad większością współczesnych prób opisu dziejów cesarstwarzymskiego w ostatnim okresie jego istnienia ciąży poczucie nadchodzącej zagłady. Wszyscy z góry wiedzą o zbliżającym się czasie zmierzchu i upadku i odtworzenie perspektywy owych długich stuleci, kiedy ostateczny kres był jeszcze niewiadomą, wydaje się rzeczą prawie niemożliwą. [...] Ale ci, którzy obserwowali zmierzch imperium, nie zawsze przewidywali jego upadek. Dla wielu chrześciajn koniec cesarstwa stał się synonimem Drugiego Przyjścia Chrystusa

Gość

alex

Dodano: 2011-07-26 Mnie ta pozycja odpowiada. Oczywiście ma kilka niedociągnięć, ale ogólnie rzecz biorąc jest dobra. Zachwycił mnie krótki tekst Davisa o upadku Rzymu. Jeśli pozwolicie zacytuję. Upadek cesarstwa rzymskiego (Norman Davies, Europa, str. 247-248). "Nad większością współczesnych prób opisu dziejów cesarstwarzymskiego w ostatnim okresie jego istnienia ciąży poczucie nadchodzącej zagłady. Wszyscy z góry wiedzą o zbliżającym się czasie zmierzchu i upadku i odtworzenie perspektywy owych długich stuleci, kiedy ostateczny kres był jeszcze niewiadomą, wydaje się rzeczą prawie niemożliwą. [...] Ale ci, którzy obserwowali zmierzch imperium, nie zawsze przewidywali jego upadek. Dla wielu chrześciajn koniec cesarstwa stał się synonimem Drugiego Przyjścia Chrystusa"

Publicysta

melkart

Dodano: 2011-08-01 A to kilka tekstów doskonale opisujących rozkład wewnętrzny cesarstwa zachodniorzymskiego. Synezjusz Cyrenejczyk: "Teraz już nie chodzi o bunt zapoczątkowany przez dwóch ludzi pogardzających wszystkimi bogami, ale o uzbrojene krwiożercze hordy, pochodzące z tego samego plemienia co i nasi niewolnicy, przyjęte na nasze nieszczęście w granice cesarstwa i mające wodzów, którym nadano najwyższe stanowiska... Jakżeż wielka jest nasza pomyłka! Oprócz żołnierzy znajdujących sie pod ich dowództwem, wodzowie ci niewątpliwie będą chcieli mieć w swych szeregach naszych najodważniejszych i najbardziej bezczelnych niewolników, gotowych uczynić wszystko jedynie dla zbrodni i jedynie po to, żeby się nacieszyć wolnością" (De regno, 15). Sylwianus: "Wszyscy Rzymianie (podbici przez barbarzyńców) mają jedno pragnienie, aby nie trzeba było powrócić pod panowanie rzymskie. Plebs rzymski jednomyślnie oświadcza, że chce, aby mu pozwolono żyć po dawnemu z barbarzyńcami... Toteż nasi bracia nie tylko zgoła nie chcą przechodzić od nich do nas, ale przeciwnie, opuszczają nas, żeby przejść do nich" (De gubernatione dei, V, 7).