Juliusz Cezar

Cezar nie był cesarzem. Jest to często spotykany błąd, wynikający pewnie z dużej "popularności" Juliusza Cezara w obecnych czasach jak również ze zbieżności wyrazów : cezar-cesarz. Dlaczego jednak to jego imię widnieje na pierwszym miejscu we wszystkich pocztach, czy kalendariach cesarzy Rzymu? Jak już wyżej wspomniałem wyraz cesarz i car wywodzą się od nazwiska tego wybitnego wodza. Jednak ważniejszym dowodem jest fakt iż to on faktycznie obalił ustrój republikański jaki trzymał się prawie 500 lat!

Ród Cezarów przez wieki piastował wysokie urzędy republikańskie, ale zdecydowanie ustępował innym wspaniałym rodzinom jak np. rodzinie Scypionów. Ojciec Cezara doszedł nawet do godności pretora. Jednakże wkrótce potem zginął w walce z buntownikami. Wychowaniem osieroconego Juliusza zajęła się jego matka, Aurelia. Cezar otrzymał solenne wykształcenie. Mając lat 17 pojął za żonę Kornelię, córkę Korneliusza Cynny. W ówczesnym czasie istniały dwa stronnictwa (jakby na wzór partii): popularów i optymatów. Pierwsze dążyło do reform, kiedy drugie było z gruntu konserwatywne. Wspomniany wyżej Cynna był przedstawicielem popularów; Cezar przyjął poglądy teścia i wkrótce stał się zagorzałym popularem. Rzymianie jako naród niezwykle porywczy, często aby przekonać innych do swoich poglądów posługiwali się potencjałem militarnym. To też było powodem wojny domowej, między popularami a optymatami. Stronnictwo popularów poniosło jednak porażkę, a przywódca optymatów Sulla skonfiskował majątek Cezara i wyjął go spod prawa. Był to duży cios dla ambitnego młodzieńca. Szczęśliwie jednak uzyskał ułaskawienie.

Kornelia (żona Cezara) zmarła w roku 68 p.n.e., pozostawiając Cezarowi córkę Julię (jedyne legalne dziecko Cezara). Następne małżeństwa z Pompeją i Kalpurnią były bezdzietne.

Juliusz Cezar (jak większość ówczesnych nobilów) prowadził bardzo wystawny tryb życia, przez co stale brakowało mu pieniędzy. U schyłku republiki faktycznie o urzędy mogli starać się jedynie obywatele rzymscy z dużym majątkiem; aby pozyskać elektorat trzeba było wydawać igrzyska, uczty, a czasami nawet rozdawać pieniądze. Aby uzyskać władzę i pieniądze stosowano wszelki możliwe środki; korupcja była najdelikatniejszą ich formą. Cezar zamieszany w liczne afery, z wieloma długami musiał szybko zdobyć dodatkowe źródło dochodów, a jak w ówczesnym świecie najłatwiej było zdobyć bogactwa? Oczywiście dzięki kampaniom wojennym. W 61 r. p.n.e. cezar wyjeżdżał jako bankrut do Hiszpani Zachodniej aby walczyć przeciwko plemionom Luzytanii i Galacji. Powróciwszy z licznymi łupami wojennymi zaczął ubiegać się o konsulat. Jednak senat, w którym miał wielu wrogów, starał się do tego nie dopuścić. Cezar wpadł na pomysł genialny, który zmienił bieg historii. Otóż porozumiał się z dwoma najbardziej wpływowymi ludźmi w Rzymie : Krassusem i Gnejuszem Pompejuszem, zakładając osławiony triumwirat w 60 r. p.n.e. Polegał on na tym, że senat nie może uchwalić żadnej ustawy bez zgody triumwirów. Dzięki temu fortelowi politycznemu Cezar bez problemu uzyskał posadę konsula. W 58 r. p.n.e. rozpoczął podbój Galii (dzisiejszej Francji). To z tego faktu czerpali inspirację twórcy "Asterixa i Obelixa". Osiągnął pełne zwycięstwo: wyparł Germanów, przekroczył Ren, a nawet wybrał się dwukrotnie do Brytanii. W 53 r. p.n.e. zginął Krassus, przez co ciągłość triumwiratu została zachwiana; świat zawsze jest zbyt mały dla dwóch władców. Pompejusz zbliżył się do senatu, który zamierzał skazać Cezara ze bezprawne wywołanie wojny w Galii. Cezarowi zostało tylko jedno wyjście: rozpętać wojnę domową. W 49 r. p.n.e. przekroczył Rubikon, niewielką rzeczkę na granicy Italii, mówiąc słynne słowa "Kości zostały rzucone". Cezar dysponował dużą siłą militarną, zahartowaną w bojach w Galii i bezgranicznie ufającą swojemu dowódcy. Pompejusz został zmuszony do ucieczki do Grecji, gdzie został pokonany w 48 r. p.n.e w bitwie pod Farsalos. Rzym należał do Cezara...

Pompejusz nie zginął jednak pod Farsalos, uciekł do Egiptu, gdzie został zamordowany. Cezar przybył do kraju nad Nilem aby oddać hołd swojemu wielkiemu przeciwnikowi. W ówczesnym czasie Egipt był dręczony wojną wewnętrzną między młodym królem Ptolemeuszem, a jego siostrą Kleoptrą. Podobno gdy tylko Cezar ujrzał Kleopatrę od razu opowiedział po jej stronie. Przez kilka miesięcy był oblegany w aleksandryjskim pałacu Kleopatry przez wojska Ptolemeusza, aż do odsieczy wiosną 47 r. p.n.e. Po odjeździe z Egiptem CV Cezara wypełniają kolejne wielkie zwycięstwa. Najpierw w 47 r. p.n.e. Azji Mniejszej zwyciężył w bitwie pod Zelą. Poinformował o tym senat lakonicznie veni,vidi,vici (przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem). Później, w 46 r. p.n.e. pobił armię rządu afrykańskiego na ziemiach dzisiejszej Tunezji, aby w końcu pobić synów Pompejusza w bitwie pod Mundą w Hiszpanii.

Mimo, że Cezar zwyciężył wszystkich swoich przeciwników politycznych, jak i posiadał ogromne przywiązanie armii, nie mógł w otwarty sposób ogłosić się królem. Równoważyłoby się to z nienawiścią całego ludu rzymskiego (który był dumny ze swoich republikańskich wolności), a w takiej sytuacji nieutrzymałby władzy. Najwyższym stanowiskiem w republice była funkcja dyktatora. Była ona nieograniczona, wygasała jednak po 6 miesiącach. Kiedy w 44 r. p.n.e obejmował ten urząd po raz czwarty, ustanowił, że będzie sprawował funcje dyktatora dożywotnio. Jednak miesiąc później został zaszyletowany w sali posiedzeń senatu przez najbliższych przyjaciół i współpracowników.

Użytkownik	Obelix
	Dodano: 2006-06-04 artykuł interesujący, ale krótki, brak szczegółów (to jednocześnie uwagi do całego działu) proponowałbym więcej ciekawostek, jeśli Autorzy wybrali taką formę przedstawiania postaci - a o takie nie trudno. Generalnie większość podawanych informacji jest powszechnie znana. Trzymam kciuki

Redaktor naczelny	Paweł Bąkiewicz
	Dodano: 2006-06-04 Takie było początkowe założenie tego działu, aby nie tworzyć jakiejś naukowej monografii, tylko podać informacje o cesarzach w przystępnej, dla przeciętnego użytkownika, formie. Możliwe, że zbiegiem czasu dział zostanie powiększony o "ciekawostki". Jednak wątpie czy w internecie łatwo znaleźć tego typu informacje.

Użytkownik

Obelix

Dodano: 2006-06-05 Nie twierdzę, że podobne informacje można znaleźć w internecie, ale takowe pojawiają się niemal w każdej książce poświęconej danemu bohaterowi. Opracowane przez Autorów sylwetki bohaterów to raczej swoista synteza opracowań poświęconych danemu zagadnieniu, niż artykuł mający ambicje biografii. Skoro założeniem tekstu była luźna forma, nie próba opracowania jakiejś monografii - to zadanie założone przez Autora zostało należycie wykonane. Z drugiej strony taka forma tekstu bez wątpienia może zachęcać do pogłębiania informacji każdego czytelnika. Mimo wszystko jestem pełen uznania dla twórców strony. Z uwagą oczekuję poszerzenia działu. Pozdrawiam

Użytkownik	Zmorski
	Dodano: 2006-10-14 Tekst jest bardzo dobry lecz gdyby dodać kilka ciekawostek był by genialny.

Użytkownik	grejt
	Dodano: 2006-10-28 Hmm, pojawia się tu kilka ougólnień (jak choćby to, że Cezar przybył do Egiptu, by oddać hołd zmarłemu tragcznie Pompejuszowi), poza tym jednak tekst solidnie opracowany i godny uwagi.

Użytkownik	coolgreena
	Dodano: 2006-12-25 Całkiem interesujące, ale brakuje tu kilku istotnych szczegółów, jak np. Juliusz Cezar zwiększył liczbę senatorów do 900. Nie są uwzględnione jego reformy oraz sposoby zjednywania żołnierzy i ludu.

Użytkownik	grejt
	Dodano: 2006-12-28 Idąc tym tropem trzebaby było napisać również, że wprowadził do senatu galijskich przywódców etc. Gdyby tak zgłębiać się we wszystko, to wyszedłby naprawdę obszerny tekst. Jak zauważył jeden z przedmówców - to monografia :) (jeśli jest zapotrzebowanie na solidniejsze opracowanie życia Cezara, to służę, kontakt e-mailowy i mogę spróbować coś napisać) pozdrawiam ciepło.

Użytkownik	grejt
	Dodano: 2006-12-28 Oczywiście miało być - to nie monografia (tylko biogram) Ale wpadka :) pozdrawiam i przepraszam za ewm zamieszaie.

Użytkownik	kris93
	Dodano: 2007-01-27 Bardzo ciekawy test, łatwo się go czyta i można się wiele z niego dowiedzieć. Jest tu pare uogólnień, ale to nic nie szkodzi. Artykuł zasłużył na piątkę ;)

Użytkownik	kama
	Dodano: 2007-06-12 Cezar był zugożałym przedstawicielem starej rodziny patrycjuszowskiej.Starannie wykształcony,świetnie mówiący po grecku,w młodości nie cieszył się najlepszą reputacją.Jeden z senatorów w sposób dosadny nazwał go "mężem wszystkich kobiet i żoną wszystkich mężczynzn".

Użytkownik	Sewer
	Dodano: 2007-06-13 Mało kto wie że Juliusz Cezar był jednym z najlepiej ubranych ludzi w Rzymie, za swej młodosci. :) Można by powiedzieć że lansował mode.

Użytkownik	jozef125
	Dodano: 2007-07-19 Błąd w tytule artykułu, który powinien brzmieć: "Gajusz Juliusz Cezar", drugie nie "ród Cezarów", gdyż Cezar to tytuł nadawany w Cesarstwie dla następcy tronu, który nie jest współwładcą,a nazwisko Cezara to nie Cezar, lecz Juliusz, Cezar to jego przydomek. Ogólnie artykuł ok. Dobrze, że autor przypomniał, że Cezar to nie cesarz.

Użytkownik

BenjaminBMS

Dodano: 2007-08-01 Pojęcie "imię, nazwisko" nie funkcjonuje w starożytnym Rzymie. amy cognomen - tych było zalediwe tuzin i nim u Cezara jest Caius (spolszczony - Gajusz). Nomen, część środkowa, po polsku rzeklibyśmy "nazwisko", to Julius, jako że Cezar wywodził się z gens (rodu) Julia. Caesar to cognomen, a więc przydomek, dziedziczny lub nadawany za szczególne osiągnięcia. Po Cezarze dziedziczyli je kolejni cesarze od momentu usynowienia przez niego Caiusa Octaviusa, czy późniejszego Oktawiana Augusta, na którego Rzymianie mówili tak samo jak na brata jego babki - Cezar, a historycy nazywają go Oktawianem dla rozróżnienia.

Użytkownik	Tutanchamonet
	Dodano: 2007-08-15 Bardzo interesujące. Juliusz Cezar miał romans z Kleopatrą i miał z nią syna Cezariona Ptolemeusza. Po śmierci Kleopatry przez pewien czas samodzielnie rządził Egiptem. Najsłynniejsze powiedzenie Cezara wg mnie to:"I ty Brutusie przeciwko mnie?".

Publicysta	Lumequentaledil
	Dodano: 2007-12-18 Jak już kilka osób przede mną to powiedziało, Juliusz Cezar nie był cesarzem; rządził jako dyktator, i trzy razy obejmował ten urząd. A jeśli chodzi o kontrowersyjność, to wiele było "ciekawszych" postaci, np. taki Heliogabal, który koniecznie chciał zmienić płeć i urządził sobie dom publiczny w pałacu cesarskim (i bynajmniej nie pełnił tam roli właściciela).

Użytkownik

Mariusz 1

Dodano: 2008-01-22 Tak Cezar był fajnym gosciem, szczególnie kiedy wymordował milion Galów, albo kazał odrabać prawe ręce wzietym do niewoli w Uxellundunum. Tak to zreszta sam skomentował"„Ponieważ Cezar wiedział, że jego łagodność była wszystkim znana, i nie obawiał się, że jego bardziej surowe zachowanie zostanie uznane za wrodzone okrucieństwo, a nie widział też kresu swoich zamierzeń, jeśli w podobny sposób wiele plemion w różnych stronach powzięłoby plany wojenne, postanowił odstraszyć pozostałe przez przykładową karę. Przeto wszystkim, którzy byli pod bronią, odciął ręce, ale darował życie, aby kara na występnych była bardziej naoczna” . Co do Pompejusza, to Cezar ruszył do egiptu aby go dopaść, a nie skłdać hołd. Faktycznie na oczach wojska miał sie rozpłakać na widok worka z głową swego przeciwnika, niedawnego partnera z triumwiratu i zięcia , zamordowanego na rozkaz kilkunastoletniego króla Egiptu Ptolemeusza, brata późniejszej kochanki Cezara Kleopatry. Żal Cezara mógł być typowym działaniem "pod publikę". Część żołnierzy Pompejusza przeszła na jego strone po bitwie pod Farsalos, a oprócz tego Rzymianie byli "Panami Świata" i niedopuszczalne były, by jakiś zdegenerowany orientalny "królik" miał czelnosć mordować jednego z największych obywateli Rzymu. Nawet jeśli Cezar cieszył się ze śmierci Pompejusza, nie mógł tego okazać.

Użytkownik	hoffi13
	Dodano: 2008-01-31 Ciekawy artykuł. Wogóle sam Cezar był ciekawym i ostrożnym wodzem. Jak pisze o nim Swetoniusz " w działaniach wojennych trudno powiedzieć: zuchwalszy cz przezorniejszy. Jeśli prowadził wojsko drogą kryjącą zasadzki, zawsze najpierw badał dokładnie okolice. I do Brytanii przeprawił wojsko nie wcześniej, aż uprzednio i osobiście zbadał porty, warunki żeglugi i dostęp do wyspy."

Użytkownik

norgel

Dodano: 2008-05-21 Już na pocżatku arykułu mam pewne uwagi. Nie ma rodu Cezara, tylko rodzina Juliuszów. Cezar nie zlikwidował ustroju republikańskiego, jedynie przygotwał grunt,który doskonale wykorzystał August. Nawet on nie był w pełni przekonany, że wskazany przez niego następca Tyberiusz utrzyma osobistą władzę. Pomimo wprowadzenia faktycznego jedynowładztwa instytucje republikańskie cały czas trwały. Jeśli mamy postawić granicę zmiany ustroju to musimy wskazać na panowanie Augusta.

Użytkownik

norgel

Dodano: 2008-05-21 Już na pierwszej stronie widzę takie błędy, że chyba nie przebrnę dalej. Cezar był ambitnym młodym człowiekiem, ale to nie on porozumiał się z Krsussem i Pompejuszem, a jedynie Krassus wykorzystywał jego osobę. W czasach kiedy Krassus i Pompejusz odgrywali największą rolę w Republice i dzielili pomiędzy sobą wpływy Cezar był mało znaczącą osobą dodatkowo z dużymi problemami finansowymi. Właśnie takich osób szukał Krassus,aby znacząco wpływać na politykę. Nawet przy okazji pierwszego konsulatu nie był zaliczany do bardzo wpływowych osób.

Użytkownik	nikka
	Dodano: 2008-06-19 Rzecz sama w sobie ciekawa, niestety, moim zdaniem, częśćartykułu dotycząca działalnośći Cezara po objęciu władzy dyktatota zawiera zbyt wiele uproszczeń.

Publicysta	melkart
	Dodano: 2009-02-10 hej ciekawie napisane ale o ile mnie pamięć nie myli Juliusz Cezar nie był cesarzem. Dopiero Oktawian przyjął tytulaturę cezara.Myślę więc, że Cezar powinien należeć do innego odnośnika na przykład konsulowie i dyktatorzy starożytnego Rzymu.

Publicysta	melkart
	Dodano: 2009-02-27 Cezar jest dla mnie geniuszem i człowiekiem naprawdę odważnym-mam na myśli to co czynił będąc porwanym przez piratów.Jestem również przekonany że Cezar wiedział że zostanie zaatakowany w Idy, ale co miał do stracenia. Za śmierć zyskał nieśmiertelność!Szacunek ma też za to, że starał się pozyskać przeciwników politycznych nie stosując przeważnie żadnych restrykcji wobec nich.

Gość	milka
	Dodano: 2010-01-21 bardzo fajny artykuł, czytałam trochę naukowych pozycji na ten temat gdzie ilość szczegółów przesłaniała taką ładną esencję.

Użytkownik	tymoteyo
	Dodano: 2010-02-16 artykuł dość ciakawy jednak brakuje szczegółów poruszany jest pewien wątek, ale nie jest dokończony

Publicysta

melkart

Dodano: 2011-01-01 Walki z Galami (Gajusz Juliusz Cezar, Wojna galijska, przeł. E. Konik, Wrocław 2004, str. 26-28). "Helwetowie, czy to im zdawało się, że Rzymianie odstąpili od nich ze strachu, [...], czy też nabrali pewności, że będą mogli odciąć nas od zaopatrzenia w żywność, zmienili plany, a zawróciwszy ze swej drogi, zaczęli posuwać się za naszą strażą tylną i ją nękać. Gdy Cezar to zauważył, siły swoje odprowadził na najbliższe wzgórze i wysłał konnicę, aby powstrzymywała napór nieprzyjaciela. Sam tymczasem ustawił cztery legiony weteranów w potrójnym szyku bojowym w połowie wysokości wzgórza, a powyżej na jego szczycie dwa legiony [...], oraz oddziały posiłkowe [...]. Helwetowie [...] w ciasno zwartych szeregach uformowali [...] falangę i podeszli w górę pod naszą pierwszą linię. Cezar kazał usunąć sprzed oczu najpierw swego konia, a następnie wierzchowce wszystkich innych dowódców, aby przy jednakowym dla wszystkich zagrożeniu odebrać nadzieję na ocalenie w ucieczce, i dodawszy swoim otuchy, rozpoczął bitwę. Nasi żołnierze, miotając włóczniami z wyżej położonych pozycji, z łatwością przełamali nieprzyjacielską falangę. Po jej rozproszeniu dobyli mieczy i uderzyli na nieprzyjaciół. Poważną przeszkodą dla Galów podczas walki było to, że wiele ich tarcz już po jednym trafieniu włócznią zostało przebitych i razem sczepionych, a gdy się jeszcze ostrze wygięło, ani go nie mogli wyrwać, ani w skutek obciążenia lewej ręki swobodnie walczyć. Wielu z nich po dłuższym potrząsaniu ramieniem wolało tarczę w rąk wypuścić i bić się z odsłoniętym ciałem. Wreszcie osłabieni ranami zaczęli wycofywać się i uciekać ku wzgórzu znajdującemu się w odległości około tysiąca kroków. Gdy oni je zajęli, a nasi na nich napierali, wówczas Bojowie i Tulingowie [...] uderzyli z marszu na naszych od prawej strony, okrążyli ich. Spostrzegłszy to, Helwetowie, którzy wycofali się na wzgórze, zaczęli atakować i walczyć od nowa. [...] W ten sposób długo i zawzięcie toczyła się bitwa na dwa fronty. Kiedy nieprzyjaciele nie mogli już dłużej wytrzymać naszego naporu, jedni wycofali się jak poprzednio na wzgórze, drudzy zaś odstąpili ku bagażom i wozom. [...] Do późnej nocy przeciągnęła się bitwa przy taborach, ponieważ nieprzyjaciele obstawili się wozami jak wałem i z ich wysokości obrzucali naszych pociskami [...]. Po długim boju nasi zawładnęli taborami i obozem". Przytoczony przeze mnie fragment dobitnie świadczy z jaką zaciekłością żołnierze Cezara tępili Galów. Dlatego uważam, że Cezar stracił w moich oczach dużo z wpajanej nam przez nauczycieli wielkości.

Użytkownik	JuliuszCezar777
	Dodano: 2011-04-19 Wspaniały człowiek. Chociaż już Go nie ma, On na zawsze pozostanie w moim sercu...