Lucjusz Werus

Ojciec Lucjusza został adoptowany przez Hadriana. Cesarz chciał go bowiem ustanowić swoim następcą. Plany pokrzyżowała mu nagła śmierć rodziciela Lucjusza, przez co postanowił adoptować Antoninusa Piusa, który adoptował Werusa.

Pod okiem cesarza Lucjusz Werus zdobył solenne wykształcenie, wychowując się z drugim spadkobiercom i starszym, przybranym bratem Markiem Aureliuszem. Mimo wszystko nie był on zdolnym uczniem, raczej przeciętnym. I tak jak zwykły młodzieniec w tamtych czasach, uwielbiał igrzyska, wyścigi rydwanów itp. Był znacznie mniej lubiany niż Aureliusz, z powodu tego, że uchodził za lekkoducha, którego mało obchodzą sprawy administracyjne (zupełnie przeciwnie niż przybrany brat). Taki pozostał do końca życia.

Nic więc dziwnego, że po śmierci Antoninusa senat przelał całą władzę na Aureliusza, pomijając w zupełności Lucjusza. Ale nowy cesarz zaskoczył swoim posunięciem. Poprosił senat aby Werusa ustanowił współwładcą. Senat nie mógł się sprzeciwić. Co nakłoniło Marka Aureliusza do takiego postanowienia, przecież zwykle współwładztwo nie rokowało niczego dobrego? Najprawdopodobniej uznał, że imperium jest zbyt duże aby rządził nim jeden człowiek, potrzebuje więc pomocnika. Nastąpił więc moment zwrotny w historii Rzymu. Po raz pierwszy imperium miało dwóch cesarzy! Później taki stan rzeczy miał być gwoździem do trumny.

Lucjusz Werus tak jak za lat młodzieńczych nie interesował się w ogóle sprawami państwa, nigdy nie podważając autorytetu Aureliusza. Był to raczej jego plus, gdyż nieporozumienie niechybnie spowodowałoby wojnę domową. Lucjusz Werus był więc w ciekawej sytuacji : był cesarzem i nim nie był.

Tymczasem na wschodzie potężne już państwo Partii wywołało wojnę Rzymowi i zaatakowało prowincję Syrię. W takiej sytuacji Marek Aureliusz wysłał swojego współwładcę aby ten osobiście pobił walecznych Partów. Werus przybywszy do Syrii całkowicie porzucił dowództwo nad kampanią, zrzucając wszystko na barki dowódców. Sam zajmował się tylko ucztowaniem, jak i lubieżnymi harcami po domach publicznych. Kiedy on jadł, pił, oglądał walki gladiatorów, zdolni dowódcy wyparli i pokonali Partów. Kampania była wygrana. Lucjusz mógł wrócić do Rzymu. Odbył tryumf chociaż nie widział nawet jednego przeciwnika. Razem z nim przybyła tajemnicza epidemia.... Spowodowała ona w następnych latach największą w historii starożytności plagę, zabijając tysiące mieszkańców imperium.

Na dość złego ludy barbarzyńskie nad Dunajem i Renem, przerwały granicę i parły wewnątrz imperium. Sytuacja była najgorsza od wieków! Obaj cesarze musieli osobiście bronić granic. Wyruszyli w 167 r. Walczyli z Markomanami, Kwadami i Sarmatami. Osiągnęli sukces. W drodze powrotnej cesarz, nie cesarz zachorował i zmarł. Imperium miało znowu jednego pana...

Użytkownik	emiliaweronika
	Dodano: 2008-04-08 ciekawy tekst,b.dobrze napisany. jedyne co mi brakuje w pracach na www.histurion.pl to bibliografia do konkretnych prac.

Użytkownik

Fulan

Dodano: 2008-07-16 Tą i biografię Marka Aureliusza, według mnie troszkę w porównaniu z biografiami wielu innych cesarzy autor dosyć mocno skrócił. Dlaczego Aureliusz wybrał tak łatwo Werusa jako współwładcę. Nie tylko z powodów wspaniałomyślności. Po prostu jak się wspomina Werus lubiał bankiety, imprezy a sam Aureliusz jak wspomina się spokój. Po prostu Werus pełnił honory, w przyjmowaniu dostojnych gości, jako Cesarz też podczas odbywających igrzysk. Co odpowiadało obydwu, gdyż po śmierci Marek musiał przejąć te obowiązki na siebie, co go nudziło, uważał za stratę czasu. Czyli po prostu, można powiedzieć że się dobrze uzupełniali. Za fakt, czy Werus był dla Aureliusza przydatny w sprawowaniu władzy, można pokazać że udawał się on tam gdzie wskazywał sam mu, bo istniała wtedy akurat taka konieczność.