Strona główna Redakcja Współpraca Źródła historyczne Konkursy

Zarejestruj / Zaloguj

DOŁĄCZ DO NAS!

i odkryj historię w najnowszym wydaniu

Dołącz do społeczności histurion.pl, zakładając nowe konto lub logując się poprzez portal facebook.

  • Poznaj innych miłośników historii
  • Odkrywaj historię i poznawaj dzieje postaci historycznych
  • Poznawaj historię z pierwszej ręki ściągając źródła historyczne z naszej bazy
  • Przejrzyj spersonalizowane dane historyczne, np. które postaci historyczne obchodzą z Tobą urodziny

Rejestracja




Załóż nowe konto



LUB

Załóż nowe konto z



Jesteś już użytkownikiem?    Zaloguj się

Zaloguj się w serwisie histurion.pl

Możesz zalogować się w naszym serwisie podając swój adres e-mail oraz hasło podane podczas rejestracji. Możesz również zalogować się poprzez portal facebook.


Nie mam jeszcze konta



Zaloguj się z

Załóż nowe konto w serwisie histurion.pl





Szapur II

2010-01-26 | Autor: Lumequentaledil


Szapur II - (ur. brak, zm. brak) król Persji z dynastii Sasanidów, słynny prześladowca Chrześcijan.


Szapur II, zwany Wielkim, był dziewiątym królem z dynastii Sasanidów, panującej w Persji. Żył on i panował w latach 309 – 379 n.e. a jego długie panowanie okryło Persję chwałą, jakiej to państwo nie zaznało od czasów panowania jego imiennika, Szapura I (241 – 272 n.e.).

Szapur II był synem króla Persji Hormizdasa II (302 – 309). Można powiedzieć o nim, że był jedynym władcą w historii świata, którego ukoronowano już w łonie matki – koronę królewską położono bowiem na brzuchu jego matki, kiedy była w ciąży. Przyczyną tego niecodziennego zdarzenia była śmierć Hormizdasa II i to, co się po niej stało: mianowicie perscy możnowładcy zamordowali najstarszego syna zmarłego króla, drugiego syna oślepili, a trzeciego uwięzili (ale później udało mu się uciec do imperium rzymskiego). Tym samym władza nad Persją na pewien czas spoczęła w rękach możnowładztwa oraz matki Szapura II. Kiedy jednak Szapur II osiągnął dorosłość, okazał się być jednym z największych władców panujących w Persji.

Około 325 roku kilka plemion arabskich zaatakowało i spustoszyło obszary prowincji Pars, położonej nad brzegami Zatoki Perskiej. W odwecie Szapur poprowadził ekspedycję karną na Bahrajn, a następnie pokonał w bitwie zjednoczone siły Arabów. Pokonanych przeciwników rozkazał przesiedlić w głąb Persji, do prowincji Kerman.

W 337 roku, tuż przed śmiercią Konstantyna Wielkiego, Szapur złamał trwający od 40 lat pokój, zawarty w 297 roku pomiędzy królem Narsesem (293 – 302) a cesarzem Dioklecjanem (284 – 305). Przez następne 26 lat trwał konflikt pomiędzy Persją a Rzymem. Pierwszy okres zmagań obejmował lata od 337 do 350. Po stłumieniu powstania na południu państwa Szapur II skierował się w stronę Mezopotamii i odbił Armenię. Stamtąd rozpoczął swoją pierwszą kampanię wojenną przeciwko Konstancjuszowi II, która jednak nie była szczególnie udana dla Persji. Persom nie udało się na przykład zdobyć w 344 roku twierdzy Singara. Niewielkie sukcesy odnieśli również w walce przeciwko wielkim fortecom w rzymskiej części Mezopotamii: trzykrotnie bezskutecznie obleganej Nisibis (dowodzonej przez wodza Ursycyna, w którego sztabie działał historyk Ammian Marcellinus), oraz Amidzie.

Ze względu na brak zwycięstw, a także częste napady nomadów, atakujących wschodnią część Persji, Szapur zmuszony był przerwać działania przeciwko Rzymowi. Walki z nomadami trwały kilka lat (353 – 358) i ostatecznie zakończyły się traktatem pokojowym. Ich władca zobowiązał się do towarzyszenia Persom podczas wojny z Rzymianami.

Druga runda wojny z Rzymem, znacznie bardziej udana dla Persów, rozpoczęła się w 358 roku. Już na samym początku Szapur odniósł ogromny sukces, zdobywając w 359 roku po długim, trwającym 73 dni oblężeniu, rzymską twierdzę Amidę. Ponieważ Persowie ponieśli wielkie straty, po zwycięstwie w ramach zemsty duża część obrońców, którzy pozostali przy życiu, została zabita (dowódcę twierdzy ukrzyżowano), a resztę pognano w niewolę i osadzono w prowincji Suzjana. W następnym roku w ręce perskie wpadła niezdobyta poprzednio Singara oraz kilka innych twierdz. Te zwycięstwa spowodowały reakcję Rzymu i w marcu 363 roku rozpoczęła się kampania cesarza Juliana (361 – 363) przeciwko Persom, mimo, że ci starali się początkowo uniknąć konfliktu i doprowadzić do pokojowego rozwiązania. Celem kampanii było odzyskanie ziem straconych przez Konstancjusza, zdobycie perskiej stolicy – Ktezyfonu, oraz obalenie króla Szapura II. Licząca około 70 000 ludzi armia rzymska pod osobistym dowództwem Juliana wkroczyła na terytorium sasanidzkie, po czym podzieliła się na dwie części: Prokopiusz i 20 000 ludzi ruszyli do Armenii po pomoc, a reszta armii pod osobistym dowództwem cesarza ruszyła w kierunku Ktezyfonu, po drodze zdobywając wiele miast. Zgodnie z planem Prokopiusz po uzyskaniu posiłków armeńskich miał zaatakować stolicę Persów od północy, ale tak się nie stało. Mimo braku korpusu Prokopiusza cesarz pokonał znacznie większe siły perskie w bitwie pod Ktezyfonem, ale nie udało mu się zdobyć miasta. Ponieważ Persowie wysłali przeciwko Rzymianom kolejną, jeszcze większą armię, władca podjął decyzję o wycofywaniu się w kierunku granic rzymskich. Podczas tego odwrotu rankiem 26 czerwca 363 roku doszło do potyczki w pobliżu Marangi, kiedy oddziały perskie zaatakowały znienacka straż tylną Rzymian. W trakcie tej potyczki Julian zginął.

Jego następca, Jowian (363 – 364), zawarł z Persami pokój na bardzo niekorzystnych dla Rzymu warunkach. Na jego mocy imperium traciło tereny za Tygrysem, zdobyte w 298 roku, odzyskane w trakcie kampanii Juliana twierdze Singara i Nisibis, oraz inne zdobyte miasta. Co więcej, Rzymianie zobowiązywali się również nie wtrącać się więcej w sprawy Armenii. Ten wielki sukces Szapur II rozkazał uwiecznić na skalnych inskrypcjach w pobliżu miasta Bishapur. Przedstawiają one króla siedzącego na koniu, pod którego kopytami leży ciało poległego wroga (prawdopodobnie Juliana), a Jowian w postawie błagalnej prosi o pokój.

Mając rozwiązane ręce, Szapur w roku 367 zaatakował bez jakichkolwiek przeszkód Armenię, której władca, Arszak II, był wiernym sprzymierzeńcem Rzymu. Wskutek zdrady dostał się on w ręce Szapura, który zmusił go do popełnienia samobójstwa. Następnie król Szapur próbował wprowadzić zoroastryzm w Armenii. Jego działania spotkały się jednak z oporem armeńskich możnowładców, dyskretnie popieranych przez Rzymian, którzy wysłali do Armenii syna zmarłego Arszaka II o imieniu Pap. Mogło to doprowadzić do wybuchu kolejnej wojny między Persją a Rzymem, jednak w 374 roku cesarz Walens zaaranżował zabójstwo Papa, tym samym zażegnując możliwe niebezpieczeństwo.

Szapur II przed swoją śmiercią zdążył jeszcze podporządkować sobie obszar całego dzisiejszego Afganistanu oraz Pakistanu. W momencie jego zgonu w 379 roku imperium perskie było silniejsze niż kiedykolwiek i znacznie powiększone w stosunku do sytuacji, w której objął tron. Wrogowie z zachodu i ze wschodu byli pokonani, a Armenia była pod ścisłą kontrolą Persji.

Źródło: szeroko pojęte zasoby internetowe oraz własne.


To jest tylko wstępna biografia, wymaga uzupełnienia!
Podziel się!
        
1 celny komentarzDodaj komentarz
Redaktor


Dodano: 2011-04-20
Fajnie opisane, tylko trochę krótko. Szkoda że autor nie opisał szerzej wojny Szapura z Julianem. Moim zdaniem była to bodaj ostatnia "romantyczna" wyprawa Rzymian. Trochę szkoda, że Julianowi nie udało się chociaż utrzymać życia. Wtedy dzieje potoczyłyby się zupełnie inaczej. No ale cóż Nazarejczyk zwyciężył;p

Wyraź swoje zdanie :

Komentujesz jako użytkownik niezarejestrowany - gość. Z tego powodu, zanim komentarz pojawi się na stronie będzie musiał zostać zaakceptowany przez naszą redakcję. Aby Twój komentarz został od razu opublikowany na naszych łamach zachęcamy do darmowej rejestracji!

Nasz facebook

Ciekawostka

Postać historyczna

Losowe zdjęcie

histurion.pl
Najnowocześniejszy polski portal historyczny

Matura 2020

Historia

Inne

Copyright © 2006-2019 by histurion.pl. Korzystając z portalu akceptujesz regulamin.