Faraon

Słowo "faraon" określające egipskiego władcę pochodzi od starożytnego "per-aa", czyli "wielki dom". Tak nazywano w Egipcie pałac królewski, a od czasów XVIII dynastii również samego króla.

Władza faraona miała charakter świecko-religijny. Oprócz sprawowania rządów pełnił on funkcję kapłana - jedynego prawdziwego kapłana i namiestnika bogów na Ziemi. Faraon stawał się boski podczas koronacji - ceremonii wymyślonej przez Egipcjan. Największą władzę i autorytet wśród ludu miał faraon za czasów Starego Państwa, zwłaszcza IV dynastii. Aspekt religijny rządów przyczyniał się do umacniania władzy nad ludem - robotnicy z wielkim zapałem i oddaniem pracowali przy budowie piramid, ponieważ wiedzieli, że splendor, w jakim faraon będzie odchodził w zaświaty zapewni zbawienie i nieśmiertelność również całemu ludowi. Król osobiście odprawiał ceremonie i rytuały w świątyni, zwłaszcza w czasie świąt. Oprócz pełnienia obowiązków związanych z obrzędami religijnymi, faraon brał czynny udział w życiu świeckim swojego państwa. Poddani mieli dobry kontakt ze swoim władcą - często widywano go w czasie różnych uroczystości i imprez o charakterze świeckim, lub podróżującego łodzią po Nilu. Nie można jednak było się z nim spoufalać. Obowiązywała zasada nietykalności faraona - kto ośmielił się ją naruszyć spotykała go sroga kara, a nawet śmierć. Zasady etykiety dotyczyły też zwracania się do króla - należało mówić o nim w trzeciej osobie używając określenia "Jego Majestat".

Faraon był uosobieniem i dysponentem "maat", czyli "porządku wszystkich rzeczy". Był to rodzaj niepisanego prawa zwyczajowego, jaki obowiązywał mieszkańców starożytnego Egiptu. W oczach społeczeństwa faraon był wzorem cnót wszelkich, chodzącą doskonałością, wprost ideałem - a przynajmniej na takiego go kreowano. W sztuce przedstawiano faraonów zgodnie z zasadami kanonu. Ich wyidealizowane wizerunki miały ukazać cały majestat i dostojeństwo osoby króla.

W okresie Średniego i Nowego Państwa boskość faraona znacznie zmalała. Ludzie zdali sobie sprawę z istnienia własnej nieśmiertelnej duszy, której zbawienie nie zależało już raczej od zbawienia duszy władcy. Dlatego arystokraci i dostojnicy nie budowali już swoich grobowców w królewskiej nakropoli wokół grobowca faraona i nie popierali tak bezkrytycznie wszystkich jego działań. Faraon musiał teraz zabiegać o względy kapłanów i arystokratów. Jeśli nie wykazywał się wystarczającym sprytem, jego władza słabła, a w skrajnych przypadkach dochodziło nawet do obalenia jego rządów.

Użytkownik	Nefertari
	Dodano: 2007-01-14 Autorka przedstawiła pełen obraz osoby faraona. Artykuł nie jest długi, za to pełen faktów i wiadomości pozwalających na zrozumienie kim dla Egipcjan był ich władca.

Użytkownik	Egipcjanka
	Dodano: 2007-01-23 Artykuł podoba mi się i dobrze mi się go czytało. Czyli ukłony i gratulacje. Swoją drogą ile informacji o Egipcie można tu zastać. :)

Użytkownik	Loviatar
	Dodano: 2007-01-29 O faraonie czytało się gładko i przyjemnie. Zgadzam się z Nefertari, tekst krótki, ale ładnie ujmuje instytucję faraona.

Użytkownik

Pipen

Dodano: 2007-11-01 Artykuł dość ciekawy. Ale tak na marginesie to dodam jeszcze, że faraon był uważany za syna boga Re.Sprawował władzę despotyczną. Do pomocy miał kapłanów.Jednakże z biegiem lat jak jest napisane w artykule władza faraona rzeczywiście malała.W czasie gdy państwo egipskie chyliło się ku upadkowi, to właśnie kapłani sprawowali rzeczywistą władzę.Zdarzały się również morderstwa i zamachy na faraonów!

Użytkownik	Hatszepsut
	Dodano: 2007-12-12 Zgadzam sie z opinią autorki artykułu.Mam jednak jedną uwagę, nie wszyscy ludzie tak bardzo czcili osobe faraona, świadczyć o tym mogą liczne włamania do ich grobowców. Kary za okradanie grobowców były bardzo surowe a jednak byli tacy którzy, dopuszczali sie takiego świętokractwa.

Użytkownik

Polifem

Dodano: 2008-06-23 Egipt jak większość państw starożytności wykształcił swą potęgę i cywilizację dzięki temu, że poprzez wspólny wysiłek wszystkich mieszkańców udało się stworzyć system produkcji, gromadzenia i przechowywania nadwyżek żywności. W oparciu o te zapasy można było pokusić się o budowę ogromnych budowli sakralnych i systemów irygacyjnych. Wiedza do tego potrzebna koncentrowała się w rękach kapłanów którzy służyli faraonowi. Faraon był pośrednikiem między zwykłymi ludźmi a bogami. Póki poziom wiedzy zwykłych ludzi uniemożliwiał im zrozumienie tego jak funkcjonuje otaczający ich świat faraon był praktycznie bogiem i dysponował całością gromadzonych przez państwo środków. Gdy wiedza stawała się powswchnie dostępna jego rola (a więc i boskość) upadały. Jeśli chodzi o okradanie grobów, to większość złodziei rekrutowała się spośród kapłanów i budowniczych grobów. W okresie ich budowy powodziło im się dobrze, gorzej było w okresach niepokoi i zamieszek. Dodajmy do tego normalne zmiany stanowiska władz w stosunku do poprzednich władców. Nakazywali oni niszczenie posągów i napisów z "nieporządanych" okresów - skąd tylko krok do likwidacji (okradzenia) niesłusznych grobowców. Można tez chyba domniemywać , że niektórzy faraonowie dbający o odpowiednie wyposażenie własnych grobowców mogli przymykać oczy na sposób znajdowania dla nich wyposazenia.

Gość	klaudia
	Dodano: 2011-10-27 kim był kapłan w sarożytności