Ciemne Wieki

W poprzednim artykule pod tytułem „Cywilizacje Egejskie” mogliśmy prześledzić losy dwóch pierwszych cywilizacji obszaru morza egejskiego, tj. kultury minojskiej i mykeńskiej.
Ciemne wieki jest to okres około trzech stuleci rozpoczynających się od upadku kontynentalnej cywilizacji Mykeńczyków do przełomu IX/VIII wieku p.n.e., kiedy to rozpoczyna się wyjście z regresu zarówno gospodarczego jak i kulturalnego ludów bałkańskich. Nazwa „ciemne wieki” bierze się stąd, iż rzeczywiście jeżeli chodzi o informacje dotyczące tego okresu to jesteśmy „ciemni”, z powodu braku jakichkolwiek źródeł pisanych (najprawdopodobniej zapomniano już pisma Mykeńczyków; linearnego B, ale jeszcze nie zapożyczono pisma alfabetycznego od Fenicjan). Pozostają nam tylko źródła materialnego, głównie naczynia ceramiczne, które w tym okresie przeżywają prawdziwy rozrost. Z tego też powodu periodyzacja wieków ciemnych dzieli je na cztery okresy :

- protogeometryczny (ok. 1050 – 900)
- wczesnogeometryczny (X w.- IX w.)
- średniogeometryczny ( XI / VIII w.)
- późnogeometryczny (VIII w. )

Jak łatwo zauważyć, ostatni okres sięga już czasów epoki archaicznej, która nastąpi po „ciemnych wiekach”.

W pierwszym okresie wyraźnie zaznacza się upadek dawnej kultury mykeńskiej. Gwałtownie spada ilość ludności, na miejscu dawnych warownych miast powstają prymitywne osiedla ludzkie, brak jakichkolwiek monumentalnych budowli, tak częstych za czasów Mykeńczyków. Wyraźna różnica jest również w sposobie pochówków. Po raz pierwszy występuje kremacja. Ciało zmarłego palono a później prochy umieszczano najczęściej w amforze, która była zakopywana. Jednak nie wszystkie obszary dotknął aż tak widoczny regres. Typowy rodzynek stanowi budynek w Lefkandi na Eubei, którego wymiary przypominały pałace minionych wieków (47 x 10 m). Następne etapy cechuje już powolny wzrost zaludniania, jak również bardziej bogate pochówki. Niezaprzeczalnie świadczy to o powolnym wychodzeniu z kryzysu.

W „wiekach ciemnych” uwarunkował się terytorialnie podział na dialekty języka greckiego, główne z nich to dialekty jońskie, eolskie, arkadyjskie, doryckie. Owe podziały językowe przetrwały wieki, w mniejszym stopniu zachowały się nawet do czasów imperium rzymskiego. Były one jednym z głównych powodów późniejszego partykularyzmu polis greckich. W „wiekach ciemnych” najprawdopodobniej Grecy nazwali się Hellenami a swój kraj Helladą. Jednak dopiero późniejsze wieki stały się apogeum świetności kultury i pozycji Greków w ówczesnym świecie starożytnym.

Użytkownik

peregrinator

Dodano: 2007-11-25 Szkoda ze autor nie polaczyl tego artykulu z poprzednim informacjami na temat najazdu Dorow, a to on w decydujacy sposob wplynal na dalsze losy Hellady. Wtedy przeciez pojawia sie bron zelazna oraz uzycie konia w dzialaniach wojennych. Dorowie takze mieli przyniesc ze soba jezyk grecki. To wlasnie z nich mieli wywodzic sie Heraklidzi, od nich mial pochodzic Tessalos, zalozyciel Tessalii. To oni wreszcie zalozyli Beocje. Nazwy Hellenes zaczeto uzywac dla odroznienia wlasnie tych najezdzcow od ludnosci miejscowej. Naplyw Dorow zmusil do wedrowki Eolow i Jonow, co stalo sie pierwszym krokiem do pozniejszej kolonizacji.Jonowie wtedy zalozyli pierwsze 12 miast na wybrzezu Azji Mniejszej

Użytkownik	nikka
	Dodano: 2008-06-22 Dobrze, że pojawił się artykuł na temat wieków ciemnych, bo jest to okres mało znany i słabo zbadany (no cóż, źródeł mało...) a istotny dla rozwoju Grecji.

Redaktor

Lilla Weneda

Dodano: 2009-12-09 Ciekawie napisana praca, styl autora bez zarzutu. Ten artykuł wciąga do czytania i "pobudza głód" na więcej informacji. Plus za informację o budynku w Lefkandi. Osobiście szukam różnych informacji o takich swoistych "rodzynkach" archeologicznych. Są one nieocenionym źródłem wiedzy i skarbem dla historyków i archeologów. Jedynym minusem jest tutaj długość, ale to takie malutkie zastrzeżenie.

Użytkownik	centurion23
	Dodano: 2010-05-19 Tak bardzo ujmujący artykuł