Chodzi o walki Słowian z Frankami w VII w. Nie wiem, czy jeszcze cie to interesuje, ale masz:
Istniało w latach 623 – 658, lub zdaniem innych badaczy w latach 626 – 661. Było pierwszym znanym państwem słowiańskim lub federacją plemion o cechach propaństwowych. O jego dziejach opowiada kronika „ Historia Francorum ”, napisana około 660 roku przez anonimowego dziejopisarza frankijskiego zwanego Fredegarem. Podaje on, że Samo pochodził z okolic miasta Sens ( Senonia ) na ziemi Senonów, leżącej po obu brzegach rzeki Yonne nieopodal Paryża. Był kupcem i przebywając wśród Słowian podległych Awarom przyłączył się, w 623 roku, do powstania, które wywołali przeciwko swoim ciemiężcom, podżegani do tego zapewne przez Franków lub Bizantyjczyków, a może jednych i drugich równocześnie. Widząc jego zdolności strategiczne Słowianie wybrali Samona swym władcą. Rządził nimi 25 lat. Miał 12 żon, z którymi spłodził 22 synów i 15 córek.
W ostatnich dziesięcioleciach VI wieku Słowianie żyjący w Kotlinie Panońskiej i w jej sąsiedztwie zetknęli się z chanatem awarskim. Rozdrobnieni na wiele plemion dali sobie narzucić zwierzchnictwo awarskich władców, sprzymierzonych z Bizancjum. Kiedy jednak Awarowie rozpoczęli łupieżcze wyprawy przeciwko Konstantynopolowi, kolejni cesarze bizantyjscy podejmowali współpracę ze słowiańskimi plemionami przeciwko byłym sojusznikom. W połowie lat dwudziestych VII wieku wybuchło ogólnosłowiańskie powstanie przeciwko Awarom, inspirowane być może przez cesarstwo i być może związane z organizowaną przez Awarów wielką wyprawą na Konstantynopol w roku 626. Samon stanął na czele wielu zjednoczonych plemion, które w miejsce dawnych prymitywnych organizacji politycznych wspartych na wojennej demokracji tworzyły teraz ponadplemienne państwo. Obejmowało ono Morawy, Czechy, Łużyce i Panonię. Jego centrum stanowiły Morawy, ale w efekcie szybkiego rozwoju terytorialnego, w latach 623 – 658 , granice państwa Samona objęły na południu dolną Austrię i Kotlinę Czeską, na północy bagna Sprewy na Łużycach , na zachodzie oparły się o Soławę, a na wschodzie o środkową Odrę na Śląsku. Wzrost siły Samona niepokoił Franków, którzy po incydencie wiążącym się z zabiciem i ograbieniem przez Słowian swoich kupców podjęli zbrojne działania. Walki trwały 10 lat ( 629 – 639 ). Słowianie dwukrotnie odparli najazdy króla Franków Dagoberta I. W 631 roku zadali mu klęskę podczas oblężeniu warownego grodu Wogastisburga, pod którym rozbili jego siły. Wyprawy Franków miały zapewne na celu zhołdowanie Samona i jego państwa. Sukcesy sprawiły, że władzę Samona uznały plemiona czeskie i Derwan – władca Serbów połabskich. Plemię Korutanów ( dzisiejszych Słoweńców ) zawarło z nim sojusz. Wojska Samona kilkakrotnie najeżdżały Turyngię. Jego śmierć w 658 lub 661 roku wywołała zamęt w państwie i doprowadziła do jego rozkładu. Część ziem Samona weszło potem w skład Państwa Wielkomorawskiego.

Ale, ale, czy tematyka nie wykracza czasowo poza starożytnosć? Oblężenie Vogatisburga rozgrywa sie prawie dwieście lat po umownym końcu starożytności( 476 r.)

Proszę zauważyć, że istnieje wiele różnych dat końca epoki starożytnej (najwcześniejsze wiążą się z panowaniem Dioklecjana - III w., a najpóźniejsze dochodzą nawet do VIII w.)

Zgadza się, to wszystko są rzeczy umowne, niemniej jednak upieram sie przy swoim. Cenię profesora T.Manteuffela, jako znawcę okresu średniowiecza. W jego pracy "Historia Powszechna. Średniowiecze" Warszawa 1994, na s.6 i 7 znajduje się kilka dat cezur początku okresu: wstapienie na tron Konstantyna Wielkiego(306), bitwa pod Adrianopolem(378), śmierć Teodoryka Wielkiego(395) i cytuję (...) natomiast w Niemczech, a poniekąd i w Polsce, za datę taką uchodzi rok 476(...). Skoro więc z datą tą, w zasadzie, zgadza sie Manteuffel, co pozostaje mnie? Oczywiście można mieć na ten tematinne zdanie.